چه شگفت است عشق ...
که هم زخم است و هم مرحم...

اهل تهران خیابان نواب هستم...

و در یک خانواده شش نفری شامل خودم و همسری فداکار و سه فرزند دوست داشتنی و خدای مهربان زندگی میکنم .
حدود شصت ماه سابقه حضور در جبهه های دفاع مقدس از افتخاراتم است و دوبار بصورت خیلی جدی(رحمتی) و سه بار ساده ( نعمتی) مجروح شدم. دوبار برای مداوای عوارض شیمیایی به خارج از کشور به ترتیب آلمان و سوئد اعزام شدم.
از اینکه تمام جوانی را در جبهه ها گذراندم و در سه عملیات سراسری حضور داشتم،و از بعد اتمام جنگ تا بحال حدودا هفت سال بطور نا متناوب در بیمارستان بستری بودم ، اصلا ناراحت و مثل گروهی از دوستان باقی مانده از آن دوران طلایی اصلا و اصلا پشیمان هم نیستم و سختی آن دوران را با شیرینی همراهی با مردان بزرگی مثل شهید خرازی و شهید حاج داوود کریمی و شهید کاظمی و شهید سلیمانی و دیگر لاله های گمنام این مرز و بوم گذراندم. واگر ده بار دیگر بمیرم و زنده شوم باز همین راه را انتخاب میکنم. آنهم فقط برای هم جواری با آن بزرگان، وگرنه  از جنگ زیاد دل خوشی ندارم...
و باز هم از اینکه مجروح شدم وتقریبا پنجاه وپنج در صد از کار افتادگی دارم نه تنها دلخور بلکه خیلی خوشحال هم هستم. چون ....

با جفایی که به بازماندگان آن دوران مقدس شده و میشه و شاید بعدها هم بشه تازه فهمیدم جانباز یعنی چی و فرق شهید و جانباز از کجا تا کجاست ،آنها پریدند رفتند و ما بی پر بال اینجا در انتظار پرواز،، شب و روز میکنیم و نامش را زندگی گذاشتیم،
باری بهر جهت بازنشسته ستاد کل نیروهای مسلح و فعلا برای ادامه تحصیل خودم و همسرم در سوئد میباشم ........
راستی که جزیره مجنون بین سالهای میانی جنگ عجب جایی بود از اونهایی که بودن حتما بپرسید که همه از جزیره ......یک سینه سخن دارند.
تو این مدتی که آمدیم سوئــد ، خیلی دلم برای ایران تنگ شده وتازه فهمیدم که هیچ جای دنیا مثل ایران نمی شه

 
سنگ دل را سرمه کن در آسیای رنج و درد
دیده را زین سرمه بیناکن، کمال اینست و بس
.........
از شمـا تـبار عـاشـقان، نخواستم ترانه ای
تــمام خواهشم، همین
کـه کسـی مرا دعـا کـند...
امــا ســلام!!!